teckelblog

We hebben ons, gezien onze leeftijd, voorgenomen, nu Ylva overleden is (zie het einde) niet weer een hond (of kat) in huis te halen. Konsekwentie daarvan is dat alle hondenspullen opgeruimd kunnen/moeten worden. Voor de puzzels (zie hier en hier) dachten we dat Quin (zie hier en hier) daarmee wellicht mee verblijd kon worden. Onderstaande filmpjes laten zien dat hij blij is met zijn erfenis.

Zojuist kregen wij een hele lieve kaart van dochter Marjan. Uitgaand van een foto van Ylva liet zij AI deze afbeelding maken. Van deze afbeelding heeft ze vervolgens een Greetz kaart gemaakt.

Vroeg in de ochtend van 11 maart 2026, zo rond 5.30 schrok Reinout wakker: er kwamen merkwaardige geluiden vanuit Ylva’s bedje. Ik dacht dat Ylva aan het rommelen, schudden…was in haar bedje. Reinout hoorde ik tegen Ylva praten, haar proberen te kalmeren. Intussen was ook ik klaar wakker en zag Ylva totaal van de wereld schudden met haar hele lijfje.

Ik dacht dat ze doodging, haar oogjes stonden raar, totaal geen contact en ze ging na het trillen dwangmatig lopen tegen muren en vooral muurhoeken aan. We hadden haar verhuisd naar de badkamer die aan onze slaapkamer grenst, omdat ze steeds onder ons bed wou verdwijnen, daar zouden we geen grip meer op haar hebben. In de badkamer liep ze, zo te zien dwangmatig, tegen muren, maar vooral muurhoeken aan.

Als ik haar terugtrok ging ze meteen weer terug. Ooh wat te doen, het was zo intens verdrietig. Dit duurde vrij lang dus brachten we haar weer naar haar bedje. Daar ging ze weer uit. Intussen had Reinout een reserve benchje van de zolder gehaald en haar daar ingestopt. Toen werd ze iets rustiger dus ook wij kropen terug in bed. Maar natuurlijk kwam er van slapen niets meer en bij elk geluid gingen we kijken. Haar benchkussentje voelend bleek dat nat te zijn. Dat vond ik in dit geval een geruststelling. Ylva mocht dus uit het benchje weer in haar nachtbedje en zowaar werd ze toen weer wat rustiger, alsof die plas haar dwars had gezeten. Heel geleidelijk aan leek Ylva iets aan het opknappen. Toen wij gingen ontbijten, kwam ze zelfs een beetje schooien en toen baasje uiteindelijk toch wat eten voor haar klaar ging maken , ongeveer de helft van anders, werd ze weer min of meer dezelfde Ylva van altijd, zo ongeduldig wachten en met graagte eten. Nu maar afwachten hoe de dag verloopt. Momenteel slaapt ze weer, op één van haar favoriete plekjes in de kamer op een hondenkussen.Zo hier en daar liggen bedjes, op plekjes waar ze graag ligt ( zoals drie plekjes in de kamer). Tot zover over onze panieknacht met Ylva.
We hopen dat het hier bij blijft.

Tot zover de ochtend van 11 maart.
Helaas bleef het daar niet bij.

Die niddag is Ylva geëuthanaseerd😩
Het ene moment heb je een aanhankelijk hondje, nadrukkelijk aanwezig en voor zover wij wisten gezond.
Woensdagochtend tegen vijf uur begon ze in haar bedje lawaaierig te doen, zie hierboven. Na een paar uur van spanning, was Ylva, ( ogenschijnlijk.) weer de oude.
Wij blij.
Het gekke is dat ze wel reageerde ( als vanouds) op het voorbereiden van haar eten met gewoon haar normale gedrag en ook met graagte alles op at.

Maar….daarna ging het helemaal mis. Ze kende ons niet meer, deed dwangmatig en bleef weer lopen langs  wanden en zomaar rondjes door de kamer. Ons leek ze niet meer te kennen. Ze kwam ook niet tot rust.
Verder bleef ze rondjes lopen en negeerde ons, we kregen geen contact.
Uiteindelijk toch de dierenarts gebeld, want dit was zorgelijk gedrag.
We konden pas om drie uur terecht, maar gingen toch maar vroeger.
Bij de dierenarts hetzelfde, geen reacties.
Heel raar dat ze daar ontdekten dat er pus uit haar vagina kwam. Dat was nieuw en ze was  een paar jaar geleden al geopereerd : sterilisatie, haar baarmoeder en eierstokken waren verwijderd, althans volgens de dierenarts (zie: “sterilisatie” en volgende posts zoals “pyometra” )
Er kwam daar dus dikke pus, die naar buiten droop, niet te geloven.
Na een vrij uitgebreide uiteenzetting van mogelijkheden met wat het inhield, door de dierenarts, kozen we voor euthanasie.
Ylva liep tegen de 14 jaar, allemaal onderzoeken zagen we voor haar niet meer zitten,
Ook de dierenarts zag het rondjes lopen daar in de spreekkamer en dat ze ons negeerde, ze kende ons niet meer. Zo zou ze normaal nooit doen. Zeker niet bij de dierenarts, daar wou ze altijd op  schoot….bang… nu was er niets over van wat haar “normale” gedrag was.

Na alle mogelijkheden aangehoord te hebben koos  Reinout duidelijk voor euthanasie  en ik was het met hem eens.
Waarom zou je, na wat we de laatste jaren al met haar meegemaakt hadden nog verder doorgaan met haar “martelen” nu ze duidelijk een herseninfarct heeft gehad.
Ze zou er geen erg meer in hebben als ze een spuitje zou krijgen om in te slapen.
Ze kende ons niet meer, liep zonder rust rondjes en rustte niet meer.
Dat neemt niet weg dat het een zwaar besluit was en we verdrietig zijn.
We missen alle fijne momenten met Ylva, haar aanhankelijkheid, ………

Vanmorgen was Ylva niet direct actief, ze kwam heel langzaam op gang. Maar een beetje voer werd enthousiast ontvangen en opgegeten. En het bleef binnen.
We zijn nu wat minder bezorgd, maar doen het kalm aan met tussendoortjes en ook met eten. Haar gedrag gisteren maakte on wel een beetje bang, ze is al 13 jaar.

Vandaag heeft Ylva een paar keer overgegeven. Ze zeurt niet om eten (wat normaal voor haar is. Ze is sloom en staat niet vast op haar pootjes. Ze trilt, zie video.

We wachten het vannacht af, hopelijk gaat het morgen beter.

Afgelopen vrijdagmiddag zijn we teruggekomen van 5 weken vakantie naar Spanje. Wij met onze auto in een gehuurd vakantiehuis, mijn dochter met man en hun 2 honden in hun camper, daar ook Ylva als derde hondje erbij.
Het was een spannende tijd voor Ylva, maar bijna alles ging goed.
Wat niet goed ging:
Ylva moest om de haverklap naar buiten, ook ‘s nachts, voor zowel
plas als poepjes. Het ging ook niet altijd goed. Best raar vonden wij, omdat ze heel zindelijk is. Maar….
De hondjes van dochter plus man zijn niet van die grote eters en snoepen al helemaal niet uit elkaars bakjes.
Tsja dat was geweldig voor Ylva die er geen bezwaar in zag om buiten haar eigen eten ook dat van de hondjes van dochter en schoonzoon te verorberen. Het heeft een tijd geduurd voordat die twee door hadden dat het eten van Neta en Siggy in Ylva’s maagje verdween voorzover nog over, of erger, helemaal daarin verdween. Tsja natuurlijk raakte Ylva aan de diarree.
Het duurde ook weer een tijdje voordat Ylva diarree vrij was, nadat het eten van die twee niet meer voor Ylva’s neus werd gezet.
Toen we afgelopen vrijdagmiddag thuis kwamen was Ylva bepaald niet blij weer thuis te zijn.
Gelukkig is ook dat weer goed gekomen en leuk voor mij, is ze intussen meer aan mij gehecht dan aan haar baasje die een soort van afgod voor haar is. Dus best gezellig voor mij.
Omdat het veel dagen niet echt mooi weer was heeft Ylva een leuk truitje en een regenjasje overgehouden aan de expeditie.
Dat op zich is prima, maar… ons tante Betje weigert met dat  regenjasje te lopen en na het doen van haar behoefte zet ze geen stap meer tot baasje haar van ellende maar achterna loopt: recht toe recht aan terug naar binnen.
Heel komisch om dat vanuit het raam gade te slaan.

De laatste weken is Ylva aan het veranderen.

Hoewel dat mogelijk al eerder bezig was, maar nu pas een punt van verbazing, bezorgdheid of ergernis heeft bereikt….niet alles tegelijk……?
Ylva was altijd al een likhond.
Maar zoals het nu is vinden we vervelend, lastig, vies…

Ze likt onze vloeren, de meesten van een soort marmer, maar ook die van de slaapkamer waar keramische tegels liggen. Als we daaroverheen lopen is dat uiteraard vies en de vloeren zijn slecht schoon te maken, dus….dweilen…De slaapkamertegels vallen nog mee maar die in de kamer worden sneller vies en je ziet het minder goed.
Ik ben bang dat we er ook op uit gaan glijden, haar likken geeft slijmerige vlekken.
Verbieden helpt NIET.

Tegelijkertijd heeft ze nog iets vervelends,  maar gelukkig niet heel vaak:
Ze poept en plast in huis.
Nadat we er een jaar over gedaan hebben, om haar, vanaf de fokker, zindelijk te krijgen, ( toen 6 maand oud ongeveer),  wás ze ook zindelijk. Nooit hebben we , totnogtoe iets meer van haar in huis gevonden, dus….ze is oud en gaat een beetje dementeren…?
Ik houd er niet van om ongelijk te hebben,  maar ooh wat wil ik hier graag fout zitten.
Een stout hondje kunnen we wat mee, maar dementie? Dan kan ze er niets aan doen en wij ook niet,

We zijn misschien zelf medeschuldig? Haar meer uitlaten? Vaak wil ze niet eens mee, vooral met slecht weer deinst ze bij de deur al terug, maar ja, toch gauw even wat doen en haar dan weer prijzen.
Gelukkig legt ze stevige drolletjes….

Wie weet raad? 

Baasje betrapte Ylva, toen hij haar hoorde lebberen…niet haar gewoonte middenin de nacht.Wat hij tot zijn verbazing zag:Ylva die haar kopje uitstak onder haar dekje vandaan, ( waar ze zelf altijd  onder kruipt, ) liggend aan het drinken uit haar waterbakje dat dit keer kennelijk dicht tegen haar bedje aan stond.

Helaas heb ik het niet gezien, maar kan me zo voorstellen hoe komisch dat er uit moest zien.Natuurlijk zou ik dat graag gefilmd hebben, maar…middenin de nacht, wakker zijn….iPad of mobieltje startklaar…dan ook nog op tijd zijn….? Daarbij drinkt ze altijd maar heel kort…. Ik denk niet dat dit gaat lukken.Niettemin heb ik toch haar waterbakje nu weer vrij dicht tegen haar bedje aan gezet, maar natuurlijk niet te vol.Het liefst wil ik het filmen.Het bakje staat onder mijn toilettafel, bedje ernaast.

Helaas hiervan dus geen foto of video, ik ben bang dat dit ook niet gaat lukken. Wel een indruk,

Vanmorgen hadden we het druk, dus Ylva was alleen in de kamer. Toen ik binnen kwam met een paar teruggevonden knuffeltjes, vond ik haar zo op de bank (zie foto).

Om de bank te beschermen ligt ze op een hondenkleedje( soort dekje of matje). Omdat ik een koukleum ben, kreeg ik van manlief een dekje, ( zie op foto onder matje), dat verwarmd kan worden. Dat is in de avonden best fijn, heeft ook Ylva ontdekt, dus vandaar denk ik, dat ze zich onder haar hondendekje heeft gemanoeuvreerd om lekker warm te liggen. Dat die verwarming overdag niet aan staat is uiteraard te moeilijk voor haar, maar ooh wat vond ik het een grappig gezicht, met alleen haar koppie dat er uitstak.

Vandaag waren we met Ylva bij de dierenarts.
Bij aankomst op de parkeerplaats, was het al mis.
Ik deed de achterklep van de auto open, waarachter Ylva comfortabel in haar benchje lag, op haar heerlijke kussen en knuffel naast zich.
Madame wou NIET uit de bench.
Jammer voor haar dat ze altijd verliest…..Dus Ylva aan de lijn, al tegenstribbelend mee naar binnen.
Vast ritueel was altijd dat ze in de wachtkamer meteen op de grote weegschaal ging staan. Nu echter was de weegschaal verplaatst verder de wachtkamer in, dus beetje overtuigen, dan korte metten, hup.
In de spreekkamer moest baasje haar vasthouden op de behandeltafel, ik kreeg het niet klaar.
Alles was goed, tandjes nagekeken ook goed.( de tandarts was er).
Ikzelf krijg het nooit voor elkaar om in haar bekje te kijken, sinds een vorige tandarts haar halve gebitje getrokken had.
Bij de prik  gaf ze geen kik en de snoepjes liet de dame zich goed smaken.
Dus dat is weer klaar, zij een prik  rijker wij in de €80,00 armer, tsja….
Grappig is dat Ylva genoot van alle ( piepkleine) snoepjes die op de balie staan.
Whoopi nam NIKS tot we weer buiten waren.

We kunnen dus veilig naar Spanje, want de laatste keer was te lang geleden en daarom een nieuwe rabies enting. De enige die we nog geven, zolang het niet echte noodzaak is.
De dierenarts waarschuwde nog wel tegen zandvliegjes bij schemer, maar we hielden onze hondjes in schemertijd altijd binnen en dat zijn we ook nu van plan, sowieso zal het in de winter minder riskant zijn, zei ze.
Ylva ging heel wat blijer weg dan hoe ze binnenkwam, maar wel moest ze, ( zoals elke keer) weer een grote plas in het gras doen bij het terrein van de praktijk.
De spanning moest er even uit🥰

Voor eventuele ongelukjes onderweg ook nog even naar de dierenwinkel vlakbij voor een reservekussen.
Wat een verschil met de dierenartspraktijk….
Hier rent ze strak aan de lijn recht toe, recht aan naar de winkel om alle heerlijks te besnuffelen ( dat wat laag ligt).

Helaas..geen foto’s, vergeten…toch ook voor baasje en vrouwtje nog beetje spannend?